Zorg

Geef je verdriet woorden.
Het verdriet dat niet spreekt
fluistert tegen het overbelaste hart
en maakt dat het breekt.

William Shakespeare - MacBeth (1606)

HET BEGON...  
toen we ons zorgen begonnen te maken over de gezondheid en veiligheid van onze ouders. 
Vader was al jaren zwak en moeder werd minder zelfredzaam.
Via de huisarts werd thuiszorg geregeld, en jaren later werd ook Geriant ingeschakeld. En toen kwamen we terecht in de molen van de - tekortschietende - zorg.
Maar... dát het tekortschiet weet je dan nog niet. Je bent hoopvol en eigenlijk gewoon... naief.  
Een sprongetje naar februari 2018:

Omdat wij betere zorg voor onze moeder willen dan geboden wordt in het verpleeghuis waar ze van juni 2017 tot februari 2018 woont, besluiten wij haar te verhuizen naar 'Het Stoomhuis', een 'prachtig' particulier verzorgingstehuis. De eigen bijdrage voor 'hotelmatige kosten'  is aanzienlijk (een bedrag van 4 cijfers, bovenop de eigen bijdrage via het CAK), maar wij willen voor moeder het allerbeste.  

Februari 2018

Moeder gaat, na een periode op de wachtlijst, wonen in het particuliere tehuis. Pas bij de intake blijkt dat je door het tekenen van het wooncontract ook toestemming geeft om foto's van je naaste op sociale media te zetten. Daarnaast moet je ook nog een 'toestemmingsformulier sociale media' ondertekenen. Je kunt er niet omheen. Sommige mensen vinden dit misschien 'leuk', maar in feite is het een schending van de privacy. Foto's zijn persoonsgegevens die je niet zo maar mag publiceren.
Maar wat moet je? Je wordt erdoor overvallen. Dit is de intake, moeder betrekt vandaag haar kamer!

Rapportage
Bij de meeste verzorgingstehuizen is het anno 2018 mogelijk de rapportage (schriftelijke overdrachten) over je naaste online mee te lezen. Dit is niet mogelijk bij Het Stoomhuis. De rapportage kan, op dringend verzoek, ter plekke worden ingezien, maar dit wordt ontmoedigd: "Het voegt niets toe, je kunt alles volgen op Twitter" mailt de directrice. 
Als je aandringt, kan het uitsluitend ter plekke en met toestemming van de directrice. Er blijft dan een verzorgende bij zitten, want alle gegevens van alle bewoners staan immers in die computer.
De verzorgende heeft het druk, daarom moet je de tekst snel tot je nemen.
Kopieën maken is niet mogelijk.
Nou ja... het is natuurlijk wel mogelijk, en het is ook niet ingewikkeld, maar het mag niet van de directrice. 

Er hangen overal in het huis camera's. Officieel worden die alleen 's nachts gebruikt, want zo is het argument: Dan hoef je mensen 's nachts niet te storen. 
Als een bewoner in de nacht uit bed komt, gaat er een seintje af bij de nachtdienst. Die kijkt dan via de camera in het plafond wat er aan de hand is. In sommige gevallen hoeft er niet ingegrepen te worden omdat bewoners zelfstandig naar het toilet gaan en dan weer gaan slapen.  
Er zijn echter veel bewoners die wegens dementie hulp nodig hebben, in dat geval kan de dienstdoende verzorgende gaan helpen. 
Klinkt allemaal mooi en redelijk. 
Verzorgenden kunnen ook tegen de bewoners praten, via luidsprekertjes die zich in het plafond van de slaapkamers bevinden. Dan zeggen ze bijvoorbeeld: " Het is nog nacht, mevrouw X, gaat u maar terug in bed, probeer nog maar even te slapen."   
Voor het gebruik van camera's moet familie/wettelijke vertegenwoordigers toestemming geven, want je mag niet zomaar de privacy van bewoners schenden. 
Afspraak is daarom dat de camera's (met toestemming) alleen 's nachts worden gebruikt, en zéker niet als de bewoner overdag op de slaapkamer is, of bezoek heeft. 

Op een dag heb ik moeder meegenomen naar haar slaapkamer, de enige plek die privacy biedt. Op alle andere plekken in het huis is het druk. Niet alleen is dat onprettig als je samen een gesprek hebt, maar het betekent ook dat er (te) veel prikkels zijn. Voor iemand met dementie zijn prikkels erg vermoeiend. 
Terwijl ik met moeder zit te praten (dus op haar slaapkamer!) komt er opeens een stem uit het plafond: 
"Mevrouw, het eten is klaar, komt u beneden?"
Ik schrik me dood, waar komt die stem opeens vandaan? Want op dat moment weet ik nog niet van het bestaan van die 'demotica'. 
"Ja", zegt moeder, "dat doen ze hier!" en ze rolt met haar ogen. 
Ik breng moeder naar de eettafel en vraag aan de verzorgende hoe ze wist dat wij op de slaapkamer zaten. Ze laat me op haar tablet zien hoe de camera werkt en zegt dat het reuze handig is, want ze kan alles zien en horen wat er in de slaapkamer gebeurt en op deze manier hoeft ze niet naar boven te lopen om, bijvoorbeeld zoals nu, bewoners op te halen. 
Ze heeft geen flauw benul dat ze zojuist onze privacy heeft geschonden. 

Wordt vervolgd... 

2021   (under construction!)

De 'maatschappelijk werkster'. In aanhalingstekens. De titel doet vermoeden dat zij er is voor de bewoners, maar dát soort maatschappelijk werk deed ze niet. Ze deed geen onderzoek en stelde geen vragen, ze had een overduidelijk doel en dat was uitsluitend de belangen van het verpleeghuis behartigen.
Hetzelfde geldt voor de manager van het verpleeghuis.
Dit is de constructie: het huis is slechts één locatie van een grote zorgaanbieder. De zorgaanbieder heeft een 'raad van bestuur' bestaande uit één man en zijn volgzame bestuurssecretaris.
Onder de RvB (die ene man dus) staan de directeuren. Bijvoorbeeld een directeur-verpleeghuiszorg, die (ook) wegens vrees voor zijn baan volgzaam is aan de RvB.
Onder de directeur-zorg is er per locatie een manager. Soms heeft een manager twee locaties onder zich. De managers spelen constant stoelendans omdat er veel gekonkel en angst heerst. Uit zorg voor eigen hagje doen de managers precies wat van hen verwacht wordt. Niemand durft op te staan tegen de grote baas: de éénkoppige raad-van-bestuur.
Degene die dat wél doet kan rekenen op een overplaatsing, óf het verzoek een 'nieuwe uitdaging' elders te zoeken.