Erfgemis 1-5

Elke gelijkenis met bestaande personen of gebeurtenissen berust op louter toeval.

1

Lafbek

Mishandeling: Het aan een ander toebrengen van letsel of pijn.
Volgens de wet is mishandeling een strafbaar feit, een misdrijf.
Er is nooit een rechtvaardigingsgrond voor mishandeling.
Waar dan ook, wie dan ook, om welke reden dan ook.
Nooit.

Ik ben mishandeld door mijn zwager. Die mishandeling gebeurde toen ik het lef had mijn bezit, de erfenis van mijn moeder, te betreden.
Hij heeft dat gedaan op basis van de leugens die zijn vrouw hem had verteld. In zijn woede die dag heeft hij veel prijsgegeven over wat zij over mij gezegd heeft. 
Ik zal er geen doekjes om winden: we hebben een pathologisch liegend zusje. Je denkt iemand je hele leven te kennen, totdat je ogen open gaan. Het is iets wat je bijna niet kunt bevatten en het kost veel tijd om dat te (kunnen) accepteren. Dit soort dingen gebeuren toch niet in ónze familie?!!

"You come here pushing my buttons" schreeuwde mijn zwager, die er de schoonmaak doet. Dat betekent zoiets als dat ik hem met opzet had uitgelokt tot geweld. Dat heeft een (engelse) naam: 'victim-blaming'. Dus dat je als dader de schuld van je eigen wangedrag neerlegt bij je slachtoffer.
Toen ik die dag het winkeltje betrad ben ik door hem voor alles dat slecht en lelijk is uitgemaakt voordat hij mij er met grof geweld uitgooide. Daarbij heb ik letsel opgelopen.

Het was niet omdat ik iets 'verkeerd' deed of zelfs maar iets aanraakte, het was puur omdat zijn vrouw zich de enige rechtmatige erfgename waant. Dat gelooft hij kennelijk ook want hij schreeuwde: "You are not allowed here!" (Jij mag hier niet komen!) terwijl hij de deur snel op slot draaide en me vanachter het glas uitlachte, zonder zich af te vragen of hij me pijn had gedaan.
Sowieso: een man die een vrouw aanvalt is een lafbek. En deze man heeft nota bene een zwarte band!

Iedereen die mij kent weet dat ik een redelijk mens ben. Ik sta iedereen normaal te woord.
Daarbij ben ik sinds mijn moeders overlijden ook erfgename/eigenaar van dit perceel grond met een bedrijf en een winkeltje.
Hij niet.

Ik schrijf dit verhaal omdat ik bizarre dingen heb meegemaakt met het thema: het recht in eigen hand nemen, stelen van je familie, corrupte machthebbers en mensen die zich niets aantrekken van de wetten en afspraken in onze samenleving.

Misschien kan ik anderen waarschuwen voor iets dat ons allemaal kan overkomen. Iets waar misschien wel meer en vaker over gesproken moet worden.
De mishandeling zelf heeft natuurlijk impact, maar nóg meer het feit dat betrokkenen het okéé vinden dat een man een vrouw mishandelt... ze gebruiken eufemismen zoals 'escalatie' (advocaat AD) of 'consternatie' (makelaar H). Ze beschermen de dader door de mishandeling en mijn schade lachwekkend te maken en onder het tapijt te vegen. Op mijn kosten, want ze werden allemaal mede door mij betaald!
Hier begint mijn verhaal.

Men are afraid that strong women will laugh at them. Women are afraid that weak men will kill them. 

2

De Saisine art. 4:13 BW

In 2022 raakte onze moeder besmet met Covid19 en kreeg longontsteking.
Zij woonde in een verpleeghuis en was niet ingeent.

Precies een jaar eerder zou ze gevaccineerd worden.
Zij was beslissingsonbekwaam, maar ze had een levenstestament. Daarin stond dat haar kinderen samen moesten beslissen over dit soort zaken. Ons zusje ging niet met ons in gesprek om tot consensus te komen. Ze mailde slechts: Ik wil niet dat ze wordt ingeent!
Wij vroegen haar: "Waarom in 's hemelsnaam wil je dat niet?"
Ze antwoordde ons niet. Ze belde de verpleeghuisarts: "Als u mijn moeder vaccineert span ik een kort geding aan!"
De arts had haar handen vol aan Covid-perikelen en had alles-behalve behoefte aan een rechtszaak. Mam werd daarom niet gevaccineerd. Zusje had haar zin. 

Corona brak uit in het verpleeghuis. Zusje 'verbood' de arts onze moeder te testen. Daarop verzocht het verpleeghuis aan de de rechtbank om een externe mentor aan te stellen over onze moeder. Daarmee staat familie buiten spel, want een mentor neemt dan alle zorgbeslissingen. Een mentor volgt meestal de voorstellen van de zorginstelling.

Mam bezweek aan de longontsteking. Vanaf het moment van overlijden is de mentor geen minuut langer in functie. Het enige dat een mentor dan nog doet is zijn/haar factuur indienen. (In dit geval bij de bewindvoerder, die zichzelf ook snel veel geld uitkeert, waarvan we nooit rekening & verantwoording over hebben gekregen.)  Na het overlijden is de familie weer verantwoordelijk en moet de uitvaart regelen.

"Wie is de opdrachtgever?" vroeg de uitvaart-ondernemer. "Ik" zei ons zusje.
Wij dachten dat het een formaliteit was, dat het niet uitmaakte wie 'de opdrachtgever' was. Zij ondertekende de papieren en de factuur zou naar Zusje gestuurd worden. Aangezien zij als enige toegang had tot mams bankrekening was dat prima. Broer en ik vertrouwden er – natuurlijk - op dat ze ons over zoiets zou informeren.
Sowieso hadden we al besloten dat zij veel mocht bepalen, juist omdat we geen gedoe wilden rondom de uitvaart. We lieten Zusje beslissen over het opbaren, de bloemen, de kist, de wagen, etc.

Een week of zes na de crematie belde ik het crematorium om te vragen wanneer we de as van mam konden ophalen. De dame aan de lijn zei dat alle informatie uitsluitend naar 'de opdrachtgever' gestuurd werd. Ik mailde Zusje en vroeg of ze de as had opgehaald. Er kwam geen reactie.
Herhaaldelijk vroegen we haar naar de as van mam. Er kwam maandenlang geen enkele reactie.
Onze verzoeken inzage te geven in moeders nalatenschap werden ook genegeerd. En ze ging ook niet mee naar de notaris voor een verklaring van erfrecht.

Als wettelijke erfgenaam heb je de zogenaamde 'saisine' van de nalatenschap van je ouders.
Hieruit volgt dat de erfgenamen van rechtswege gerechtigd zijn tot de administratie van de erflater, als onderdeel van zijn/haar nalatenschap.
Indien één van de erfgenamen over die administratie beschikt, mag je van die erfgenaam verlangen dat hij/zij inzage of afschrift ervan aan de anderen verstrekt. Dat de mede-erfgenaam die over de administratie beschikt verplicht is om aan dat verzoek gehoor te geven, volgt uit het beginsel dat erfgenamen als deelgenoten zich tegenover elkaar dienen te gedragen overeenkomstig de eisen van redelijkheid en billijkheid.

We kregen geen inzage. Iedere vorm van communicatie daarover was onmogelijk.
De notaris zei: "Dat kan niet. Ze moét meewerken. Dat is ze wettelijk verplicht."
Maar ze deed het niet.
Wel stelde ze voor een executeur in te schakelen, Pierre. Wij vertrouwden Pierre ook en gingen akkoord. Echter voordat hij begon wilde Zusje dat wij bij de notaris een contract zouden tekenen dat uitsluitend Pierre informatie mocht opvragen bij betrokkenen en instanties.

Pierre schreef:
Er is gevraagd om zaken contractueel vast te leggen. Echter, er is een wettelijk recht op inzage in- en afschrift van- alle bescheiden die jullie behoeven voor de vaststelling van jullie aanspraken. Kortom, transparantie en het ontvangen van benodigde informatie is een wettelijk recht.

Zusje bleef erover doordrammen, en Pierre zag beleefd af van de klus.
Terug bij af, werd ons geadviseerd een advocaat in te schakelen om Zusje te dwingen mee te werken aan een Verklaring van Erfrecht.
Zusje reageerde niet.
De rechtbank stuurde kort daarna bericht dat er op verzoek van Zusje een vereffenaar (soort curator) was aangevraagd.
Én een boedelvolmacht - voor haarzelf. Een zittingsdatum voor de boedelvolmacht was al vastgesteld.

Samenwerking met Zusje was gedoemd te mislukken en we dachten dat een vereffenaar de informatie waar wij recht op hadden boven tafel zou krijgen. Er moest immers 'met bekwame spoed' een boedelbeschrijving worden opgesteld. 
We gingen akkoord met de aanstelling van een vereffenaar, maar uiteraard niet met de boedelvolmacht voor Zusje.
Vijf maanden na het overlijden van onze moeder werd een vereffenaar aangesteld, faillissement-advocaat AD. Nee, het bedrijf was niet failliet, maar wordt wel als zodanig vereffend (??) 
Toen hij van mij vernam dat Zusje een boedelvolmacht had aangevraagd en een zitting al was gepland, stikte hij er bijna in: "Wat?!? Dat kán helemaal niet! IK ben nu de baas!" zei hij stoer.

Zeven keer hebben we Zusje gevraagd waar de as van moeder zich bevond. Ze reageerde niet. Ik noemde het op tijdens een gesprek met vereffenaar AD, hij schudde zijn hoofd in ongeloof.
Een half jaar (!) na het overlijden van onze moeder liet AD weten dat Zusje mams as-koker aan hem had gegeven. Die bleek slechts gedeeltelijk gevuld te zijn. Zusje vond blijkbaar dat ze gerechtigd was over 'haar deel' te beschikken.
Veel later krijgen we pas de informatie waaruit blijkt dat ze hetzelfde heeft gedaan met moeders bezittingen. 

Wordt vervolgd... 

3

Chaos

Begin 2023 valt de factuur gemeentelijke belastingen - WOZ, op de mat.
Het is een opmerkelijk hoog bedrag, maar als ik beter kijk zie ik dat het een verzamelaanslag is voor zowel mijn eigen huis als voor het bedrijf dat onderdeel is van onze erfenis. Als een onroerend goed toebehoort aan meerdere erfgenamen verstuurt de gemeente de post naar de oudste erfgenaam. De oudste erfgenaam woont in ons geval in het buitenland, dus ben ik de eerstvolgende.
Ik stel vereffenaar AD op de hoogte van de aanslag. Hij maakt prompt het deel voor het bedrijf naar mij over, en ik betaal de factuur.
Het is snel en probleemloos afgehandeld.

Enige dagen later ontvang ik weer post van de gemeente: ik krijg een deel van het geld terug.
Dit snap ik niet, dus ik bel het gemeentehuis, afdeling belastingen.
Ik krijg een vriendelijke medewerker aan de lijn. Hij zegt: "Het betreft de aanslag voor het bedrijf, deze hebt u onterecht ontvangen."
Ik begrijp het niet en vraag: "De aanslag moet toch gewoon betaald worden?"
De medewerker antwoordt: "Maar u hebt me daar toch pas over gebeld?!"
Nee dat had ik niet.
"Oh, was het dan misschien uw zus?"
Mijn verbazing stijgt.
Dan spreekt hij de verpletterende woorden: "Zij zegt dat u afstand hebt gedaan van uw erfenis en dat zij de nieuwe eigenaar is. De factuur moest daarom naar haar gestuurd worden."

Ik val stil.
De medewerker vraagt: "Klopt dat niet?"
Ik herpak me en zeg: "Neeee…. dat klopt inderdaad niet…."
Hij realiseert zich zijn fout en enigszins nerveus biedt hij zijn verontschuldigingen aan. Dat had hij natuurlijk nooit telefonisch, zonder enige navraag, mogen aannemen.
Maar ja… een ambtenaar is ook maar een mens en, zeg nou zelf, je verwacht toch niet dat iemand zoiets bedenkt en vervolgens de telefoon pakt om het ook daadwerkelijk te verkondigen?!

Ik geef de ambtenaar de contact-gegevens van vereffenaar AD en vraag hem eea correct in de gemeentelijke administratie vast te leggen.
De ambtenaar zegt verontschuldigend: "We kunnen natuurlijk niet steeds de gegevens in onze administratie veranderen."
Dat begrijp ik natuurlijk wel en vraag hem eea via email te bevestigen.
Hij stuurt mij terstond een email:

Geachte mevrouw,
Ik heb net telefonisch contact met u gehad over de vermindering van de aanslag gemeentelijke belastingen.
Op verzoek van mevrouw Zusje is de eigendom van het bedrijf aangepast. Volgens haar had u afstand gedaan van de erfenis. Daarom heeft u een vermindering ontvangen voor dit adres en ontvangt mevrouw Zusje nu de aanslag. Ik hoop u hiermee voldoende te hebben geïnformeerd.

Die email stuur ik door naar de vereffenaar en vraag hem ons zusje te instrueren te stoppen met dergelijke onacceptabele acties die alleen maar chaos creëren.
Vereffenaar AD antwoordt mij kortaf: 
 "Als u problemen hebt met uw zus moet u die zelf oplossen."

De volgende dag ontvang ik weer een email van de gemeente:
"Wij draaien alles weer terug zoals het was. U krijgt dan toch weer de aanslag. Deze zal naar het adres van de vereffenaar gestuurd worden."

Hoe het verder ging:
De gemeente stortte het bedrag terug naar mijn bankrekening.
De aanslag werd verstuurd naar het adres van vereffenaar AD, maar die kwam per kerende post weer op het gemeentehuis terug.
De ambtenaar heeft (ten einde raad?) mijn adres handmatig op de enveloppe gezet, waardoor deze toch weer op mijn mat viel.
Ik heb de aanslag wederom betaald (het geld stond immers weer op mijn rekening).
Ik dacht dat het toen eindelijk klaar was.

Maar nee…
De chaos werd compleet toen Zusje opnieuw stampij maakte bij de vereffenaar, omdat zij de factuur wilde hebben. Iets dat ze ook gewoon aan mij had kunnen vragen… ware het niet dat ze al jaren niet meer met Broer en mij communiceert.

Toen dacht ik aan mijn ouders die altijd tegen me zeiden: "Jij bent de oudste, jij moet de wijste zijn!"
In de praktijk betekende dat: houd rekening met Zusje, die haar volle verstand nog niet heeft, en zwijg om verdere escalatie van stompzinnige en kinderachtige futiliteiten te voorkomen.
Ik praktiseer deze wijsheid al sinds mijn kleutertijd en ik ben hier een meesteres in geworden, al zeg ik het zelf.
Of het nou zo wijs was Zusje te vertrouwen met onze erfenis… dat is natuurlijk een heel ander verhaal.

Wordt vervolgd…

4

Het levenstestament, deel 1

Voorheen konden enkel familieleden van kwetsbare mensen om aanstelling van een bewindvoerder en/of mentor vragen. Na een wetswijziging in 2014 krijgen ook zorginstellingen deze bevoegdheid. (*)
Ter verduidelijking: een bewindvoerder gaat over de financiën; een mentor gaat over de persoon, bijv de zorgbeslissingen.
In 2015 heb ik met mijn ouders een gesprek over de risico's van ongewenste onderbewindstelling en hoe je dat kunt voorkomen.
Begin 2016 laten beide ouders een levenstestament opmaken bij notaris Wolbes.

"Met dit levenstestament wil ik met name voorzien in de situatie dat ik niet meer zelf kan handelen. Ik tref daartoe de volgende maatregelen om te voorkomen dat over mijn goederen bescherminsgbewind of ten behoeve van mij mentorschap wordt ingesteld.
Het is mijn uitdrukkelijke bedoeling dat de wensen die ik in dit levenstestament heb neergelegd, ter kennis worden gebracht aan de personen of instanties, zoals de rechterlijke macht, die bevoegd zijn beslissingen te nemen over mijn persoon of mijn goederen.
Ik wijs aan tot mijn algemeen gevolmachtigden:
- mijn echtgenoot
alsmede
- mijn twee dochters. Zij kunnen hun taken als algemeen gevolmachtigden alleen samen uitoefenen, maar zij kunnen elkaar wel een ondervolmacht verlenen.
De gevolmachtigden leggen rekening en verantwoording af aan mijn zoon, hierna te noemen: de toezichthouder."
(nb voor de leesbaarheid van dit blog zijn alle juridische bijzinnetjes weggelaten)

Als het levenstestament klaar is voor ondertekening breng ik mam naar de notaris. Vader heeft ook al getekend.
Notaris Wolbes zegt: "Verstandig geregeld hoor, want gedoe komt in de beste families voor."
Ik glimlach en zeg: "Dat zal best, maar niet bij ons! Deze levenstestamenten moeten onze ouders juist beschermen tegen vreemden."

In 2017 overlijdt vader.
Een paar dagen na zijn uitvaart gaan Zusje en ik samen naar notaris Wolbes. Mam woont dan sinds kort in een verpleeghuis, maar dankzij het levenstestament kunnen wij ook namens haar handelen.
De verklaring van erfrecht wordt opgemaakt door een kandidaat notaris en ligt na enige tijd voor ons klaar.
Moeder en de twee dochters staan vermeld als erfgenamen, maar Broer staat er niet bij.
"Een broer??" zegt de kandidaat-notaris verbaasd.
Wat! Hoe kan hij dat niet weten?! Het is toch de taak van een notaris om vast te stellen wie de erfgenamen zijn!
Het wordt rechtgezet. 

De afwikkeling van vaders nalatenschap kan beginnen. Zusje zegt: "Zal ik dat doen? Ik heb de administratie al, en ik ben handtekening-gemachtigd bij de bank."
We gaan meteen in het volste vertrouwen akkoord. Broer woont ver weg en kan niet veel doen. Ik zit zelf tot aan mijn nek in de mantelzorg. Sinds mam in een verpleeghuis woont is de mantelzorg niet mínder maar juist méér geworden.

Samen met de accountant(**) regelt Zusje alles. Dat geeft vertrouwen, de afwikkeling is immers complex omdat vader ook een bedrijf had, maar de accountant weet van de hoed en de rand.
Zusje wil niet meer naar notariskantoor Wolbes.
Ze stelt notaris Zoeteman voor: "Een sympatieke en nette notaris, daar heb ik goede ervaringen mee."
Dat doen we. En alles wordt inderdaad keurig afgehandeld door notaris Zoeteman.

Het merendeel van de nalatenschap is verdeeld, maar we laten een restant nog even op vaders bank-rekening staan aangezien zijn huis nog kosten met zich mee zal brengen. We moeten nog beslissen wat we met het huis gaan doen, dus het is goed om wat geld te reserveren.

Het lijkt allemaal vlot en goed geregeld.

(*) Bewindvoering en mentorschap: kopieer link in browser:
https://www.gld.nl/nieuws/7959588/milly-mocht-maar-anderhalf-uur-per-dag-bij-haar-stervende-moeder-zijn

(**) over 'de accountant', die geen accountant was, later meer.

Wordt vervolgd …

5
Jatten

Notaris Wolbes had me in 2019 al gewaarschuwd: "Denk erom als jullie moeder overlijdt, meteen hier komen en beneficiair aanvaarden!"

Als een erfenis beneficiair wordt aanvaard zijn de erfgenamen niet persoonlijk aansprakelijk als er schulden blijken te zijn. Dit heet ook wel: aanvaarden onder het voorrecht van boedelbeschrijving. 

Het is begin 2022 als onze moeder overlijdt.
Rondom de uitvaart loopt de communicatie bijna uitsluitend via de uitvaartbegeleidster.
Er zijn een paar mondelinge besprekingen, verder gaat alles via email.
De dag voor de uitvaart is er een condoleance-uurtje in het uitvaartcentrum.
Onze zwager, de man van Zusje, is er niet. Broer vraagt aan Zusje: "Komt hij niet?" Zij negeert de vraag.
De volgende dag begeleiden we mam van het uitvaartcentrum naar het crematorium. Zwager is er weer niet bij.
Afgesproken is dat we door de straat rijden waar mam ruim 50 jaar heeft gewoond en waar ook haar bedrijf staat.
De rouwauto rijdt, tot onze verbazing, het terrein van het bedrijf op en stopt daar voor de deur.
Zwager staat in de deuropening en wuift alsof hij een vorst is. Het is tenenkrommend.
Later hoor ik van de uitvaartbegeleidster dat dit zo geregeld is door Zusje.
In mijn hoofd hoor ik mijn moeder zeggen: "Jij bent de oudste, jij moet de wijste zijn."

Bij het crematorium aangekomen vraagt Broer weer: "Komt hij niet?" Zij negeert hem opnieuw.
Als de genodigden de aula binnenkomen loopt hij er tussen, met zijn hond. Hij gaat naast Zusje zitten en negeert de rest van de familie. Ze hebben het duidelijk zo afgesproken met elkaar. Na de dienst vertrekt hij onmiddellijk uit het crematorium zonder een woord te zeggen tegen wie dan ook. Een van moeders mooiste erfstukken heeft hij stevig onder zijn arm geklemd.

De volgende dag ontvangt mijn dochter(!) een whatsapp-berichtje van hem: 
"Ik kan niet in dezelfde ruimte zijn met jouw moeder en je oom. Ik zal ze waarschijnlijk binnen twee seconden vermoorden. Daarom blijf ik weg, want ik zou mezelf niet kunnen stoppen."

Na de uitvaart is er wekenlang geen contact met Zusje te krijgen.
Alles rondom het bedrijf (*) blijft hetzelfde, alsof moeder niet is overleden. 
Zusje reageert niet op verzoeken mee te werken aan een verklaring van erfrecht.
Na een aantal weken stuurt ze via email een wazig fotootje van de uitvaart-factuur.
Of we die even willen ondertekenen, dan kan het betaald worden van váders erven-rekening (de rekening die op dat moment al vijf jaar bevroren is omdat Zusje niet wil meewerken aan het afronden van zijn nalatenschap).
Van vaders rekening? Dat klopt niet, die factuur moet betaald worden van moeders eigen rekening.

Moeders privé-rekening is bevroren vanwege het ontbreken van een verklaring van erfrecht, maar de rekening van haar bedrijf niet.
"Dat kan je niet van een zakelijke rekening betalen", liegt Zusje.

Ik bel naar de bank. De medewerker is verbaasd: het is niet doorgegeven dat mevrouw is overleden. Of ik dan even de overlijdens-akte wil sturen? En ja, de uitvaartfactuur kan er wél van worden betaald.
Ik vraag wat het saldo is. De bankmedewerker antwoordt: "Dat mag ik niet zeggen, ik heb geen bewijs dat u erfgenaam bent, stuurt u de verklaring van erfrecht ook even mee?"
Ik tel tot tien en vraag: "De uitvaart-factuur bedraagt € x , is er voldoende saldo?" Hij zegt: "Oh ja, makkelijk!"
Ik stuur de overlijdens-akte naar de bank en mail Zusje dat ze de factuur van de zakelijke rekening kan betalen. Ze negeert me.
Als we heel veel later eindelijk de bankafschriften onder ogen krijgen, zien we dat ze vlak na moeders overlijden nog even snel grote bedragen "achterstallig loon" naar zichzelf en haar man overmaakt. De uitvaart-factuur betaalt ze echter niet van moeders rekening maar schiet ze zelf voor. En over dat bedrag wil ze later rente ontvangen! Er is geen grens aan haar schaamteloze hebzucht. 

Twee maanden na de uitvaart staat opeens Zwager voor mijn deur. Ik schrik want zijn whats-appje over zijn drang mij te vermoorden heb ik nog helder voor de geest.
Gelukkig heb ik net bezoek, daarom durf ik de voordeur open te doen.
Zwager is nu heel timide. Bijna smekend zegt hij: "Ik zet deze stap, omdat ik voorzie dat alles verkeerd afloopt! Als het zo doorgaat verliezen we alles aan rechtszaken. Advocaten geven geen fuck om ons, alleen om het geld! We moeten met elkaar aan tafel. Laten we gewoon met elkaar praten zoals we vroeger deden. We kunnen samen het bedrijf voortzetten, ik doe de schoonmaak en jij mag het winkeltje runnen, ik help je wel."

Ik sta paf. Broer en ik hebben hen al zo vaak gevraagd met ons in gesprek te gaan.
Een beetje onthutst steek ik mijn hoofd uit de deur en kijk in de straat. "Waar is Zusje?"
Zwager zegt: "Ze weet niet dat ik hier ben."
Ik vertel hem dat wij niets liever willen dan een gesprek om alles met elkaar op te lossen, maar dan moet zij natuurlijk wel meekomen.
Hij heeft opeens haast en zegt: "Ik zal vanavond met haar praten, en laten we dan morgen afspreken."

De volgende dag ben ik op het afgesproken tijdstip op de afgesproken plek. Ergens in het openbaar want ik voel er niets voor in twee seconden vermoord te worden.
Hij oogt zeer onrustig en zegt: "Het gaat niet door, want jij bent niet te vertrouwen. Je denkt zeker dat ik niet weet wat jij allemaal hebt gedaan."
Hij maakt met zijn pols het draaiende handgebaar van 'jatten', en dan wijst hij met zijn vinger naar zijn oog, om te zeggen: ik heb alles gezien.
"Beschuldig je me nou van diefstal?" vraag ik hem verbijsterd.
Hij loopt naar zijn auto en bijt me toe: "Ik heb jou niets meer te zeggen."

Hoe het verder ging: 

Zusje weigert vier maanden lang haar mede-erfgenamen te informeren over de nalatenschap, over het bedrijf, over de banksaldi, etc., en zij weigert mee te werken aan het laten opstellen van een verklaring van erfrecht. Dat betekent dat we geen andere keuze hebben dan beneficiair te aanvaarden:  'Op voorrecht van boedelbeschrijving'. We hebben immers geen idee wat we erven.
Maar we krijgen geen inzage om een boedelbeschrijving te kunnen opstellen. 
De notaris adviseert ons een advocaat in te schakelen. Via de advocaat vernemen we dat ook Zusje beneficiair heeft aanvaard. Waarom?? Zijn er dan toch hoge schulden?? Wij weten het niet. 

Als alle erfgenamen beneficiair aanvaarden, heeft ieder van hen het recht om een vereffenaar te verzoeken bij de rechtbank. Zusje heeft dat zonder overleg al gedaan, precies op die dag toen Zwager met mij had afgesproken.
Een professionele vereffenaar is vaak een advocaat. Advocaten kosten veel geld. Als je niet meewerkt met de vereffenaar, dan duurt de vereffening langer en wordt dus ook kostbaar.
Ondanks alles ben ik opgelucht: er komt iemand die de leiding neemt. Eindelijk een einde aan de gekte, het geheimzinnige gedoe, en het achterhouden van administratie die aan álle erfgenamen toebehoort.  

Broer en ik geven binnen twee maanden álle informatie aan de vereffenaar waar hij om vraagt, zelfs informatie van acht jaar eerder toen moeder nog wilsbekwaam was en vader nog leefde, en wat feitelijk niets met de vereffening te maken heeft. Toch wil de vereffenaar dat per sé zien als gevolg van Zusjes valse aantijgingen aan ons adres. Wij zouden volgens haar grote sommen geld hebben gestolen.
Zelf weigert Zusje informatie/administratie te delen. 
Ze voelt zich 'onheus bejegend'. 
Dát is de reden die vereffenaar AD opvoert waarom zij de stukken niet hoeft te overhandigen. 
We vragen welk wetsartikel stelt dat degene die zich onheus bejegend voelt, boven de wet staat. 
Daar geeft hij geen antwoord op. 
Ze heeft hem aan het lijntje. Het is een beschamende vertoning.
Een correcte boedelbeschrijving 'met bekwame spoed' blijft uit.
Het wordt langzaamaan steeds duidelijker dat er gefraudeerd is en dat Zusje veel te verbergen heeft. 

In juli 2024 zitten we voor de vijfde keer tegen over elkaar in de rechtbank. Deze keer omdat vereffenaar AD zijn taak wil neerleggen. De vereffening duurt dan al twee jaar en de kosten rijzen de pan uit.
Voordat de zitting begint loopt AD mij in de gang voorbij en gaat staan kletsen met Zusje en Zwager. 
Ik ben er alleen. Ik kijk naar zijn rug, zijn dure pak, zijn 'nette, professionele' houding. 
Was hij niet die man die in augustus 2022 verontwaardigd zei dat niet Zusje maar HIJ de baas was?! 

In de rechtszaal krijgt AD eerst het woord en zegt tegen de rechter: "Met mevrouw Zusje kan ik goed zaken doen, maar de andere twee erfgenamen (hij maakt een minachtend knikje in mijn richting) werken steeds tegen." 
Geen woord over het feit dat Zusje belangrijke stukken administratie achterhoudt. Geen woord over het feit dat zij geen rekening&verantwoording geeft en niet wil meewerken omdat ze zich 'onheus bejegend voelt', en geen woord over haar valse aantijgingen over de 'tonnen door ons verduisterd geld', waarvan AD nota bene de bankafschriften in zijn bezit heeft die aantonen dat het allemaal gelogen is. 
Is het in zijn belang om ons in een kwaad daglicht te stellen? Waarom?? Het enige dat Broer en ik hebben gevraagd is transparantie over onze erfenis. Niets anders dan transparantie over het door ons geerfde bedrijf. Iets waar we gewoon recht op hebben. 

Er wordt een nieuwe vereffenaar aangesteld. Dat kost opnieuw veel geld.  
Ik hoor Zusje tegen de rechter klagen: "Er blijft op deze manier niets over van de erfenis!"

Ja mam... ik ben de oudste dus ik moet de wijste zijn…

Vereffenaar AD heeft ons in de twee jaar (2 jaar!) dat hij in functie was, nooit willen zeggen hoe veel uur hij besteedde aan deze vereffening, wat dat kostte of wat hij er feitelijk voor deed. We hebben het meermaals gevraagd. Dan antwoordde hij: "De rechter bepaalt mijn salaris."

Hij diende zijn declaratie in bij de nieuwe vereffenaar en werd prompt uitbetaald. Een bedrag ter waarde van een mooie nieuwe Porsche Taycan of een BMW i7.
Deugdelijke rekening & verantwoording kregen wij niet. 
Mijn vader waarschuwde ons vroeger altijd: "Geef nooit je bezit in handen van zogenaamde deskundigen. Het zijn allemaal boeven!" 

Later meer over de vreemde sprongen van advocaat/vereffenaar AD. 

(*) Het bedrijf werd al sinds januari 2019 verhuurd, we weten niet waarom Zusje jarenlang op moeders loonlijst staat met een salaris dat de volledige huur opslokt. 
Zusje heeft het winkeltje op slot gedraaid, er is geen bedrijvigheid, ze is in een ander filiaal van onze huurder gaan werken. Vragen die wij daarover stellen beantwoordde ze niet. Moeders halfbakken bewindvoerder ook niet. En vereffenaar AD ook niet.