Erfgemis 11 - 15

Zwemmen met de haaien

2021

11

Onder bewind

Het is begin 2021.
Ik ontvang een dieptrieste brief van de rechtbank. 
Zusje had het al aangekondigd voordat ze uit het mediationtraject stapte: ze heeft een bewindvoerder voor moeder aangevraagd. En ze heeft er ook al eentje voorgedragen. Heini. 
Precies datgene dat onze ouders allebei trachtten te voorkomen met hun levenstestamenten: "Met dit levenstestament .... wil ik voorkomen dat over mijn goederen bewindvoering of ten behoeve van mij mentorschap wordt ingesteld."
Welke dochter lapt de wensen van haar ouders aan haar laars om te voorkomen dat haar eigen leugens, diefstal en fraude ontdekt worden?

Officieel heet het 'beschermingsbewind', en is eigenlijk bedoeld voor mensen die hun eigen financien niet meer kunnen regelen en daarnaast ook geen familie hebben die dat voor hen kan of wil doen.
Maar dat laatste geldt niet voor onze moeder. Zij heeft haar kinderen gemachtigd om beslissingen voor haar te nemen als ze dat zelf niet meer kan. En die kinderen zijn prima in staat om die taak op zich te nemen! Sterker nog... Zusje zelf(!) heeft, dankzij mijn handtekening, moeders levenstestament-volmacht al gebruikt toen het bedrijf verhuurd werd. 

Elke keer als wij informatie over het bedrijf vroegen dreigde Zusje bewindvoering aan te vragen, en ook haar 'advocate' (tevens Zusjes arbeidscontract-adviseur) mevrouw Miese, heeft dit in 2019 aangeraden in een email aan onze advocaat. Broer en ik willen dit juist helemaal niet, het is tegen moeders uitdrukkelijke wens en tegen álles waar deze familie voor staat! 

Tijdens de mediation heb ik verteld dat ik, na haar continu dreigen met bewindvoering, enkele bewindvoerders heb gesproken, juist om te weten wat bewindvoering precies zou inhouden en wat dan de vóór- en nádelen zouden zijn. Een van die bewindvoerders zei me dat ze dan direct over zullen gaan tot het ontslaan van Zusje als manager van de eenmanszaak, en een boekhouder op haar plaats zullen zetten om de weinige werkzaamheden uit te voeren die er nog zijn. 
A propos: de schoonmaak valt daar niet onder, die wordt gedaan door Zwager, en wij weten niet beter dan dat hij wordt betaald door de huurder. Veel later komen we erachter dat er helemaal geen contract voor Zwager is ondertekend, maar dat hij door Zusje weer op de loonlijst bij moeder is gezet. Dat weten we op dat moment echter nog niet. 
Terug naar de werkzaamheden van Zusje: 
Iedereen kan zien dat het winkeltje dicht is, er wordt geen handel gedreven. Het wordt gebruikt als 'spiritueel centrum', fietsenstalling en pied-a-terre. Er staat zelfs een oud bankstel om te chillen. Er wordt niets gemanaged, en het brengt niets op. Het is pure derving van (huur)inkomsten. 

Op zich is een vakkundige boekhouder wel een goed idee, want we weten niet waar Zusje haar managers-tijd mee vult behalve het innen van de huur en het betalen van gas, water en licht. En we krijgen van haar ook nooit duidelijkheid over haar 'salaris'. Behalve haar claim dat er achterstallig loon zou zijn, maar details daarover krijgen we ook niet. 
We willen weten waarom er geen inkomen is voor moeder uit haar eigen bedrijf. Zusje heeft toch voorgespiegeld dat er dankzij het verhuren van het bedrijf geld zou zijn voor betere zorg?! Daar horen we niets meer over. Vragen daarover beantwoordt zij niet. Telkens komt ze met smoesjes: "Ze heeft het zo druk; Ze komt er nog op terug: Ze doet haar werk 'naar eer en geweten'; De accountant is ermee bezig; en het veelvuldige verontwaardigde 'Vertrouwen jullie me soms niet!?"  
Ironisch genoeg, als er iéts is dat we niet hadden moeten doen is haar vertrouwen. Maar onze ogen zijn op dat moment nog niet geopend. We vertrouwen haar juist wél, we begrijpen alleen niet waarom ze geen antwoorden geeft op onze vragen. We maken ons niet allleen zorgen over moeders bedrijf, maar nota bene maken we ons ook zorgen over Zusjes eigen welzijn. Ze gedraagt zich zo ánders de laatste jaren. 

Hoe het ook zij, we willen niet dat een wildvreemde bewindvoerder de baas wordt over moeders financien en bepaalt dat Zusje ontslagen wordt en wie er dan in dienst komt. Dat weten we als familie zelf het beste. 
Het énige dat we van Zusje willen is transparantie. Openheid van zaken over wát er precies gebeurt in moeders eenmanszaak?!  Dat willen we weten. En het is terecht dat we dat willen weten.
Zusje mag wat ons betreft het werk gewoon blijven doen. Maar dan wel transparant. Dat Zusje dat niet begrijpt blijkt pas veel later als we tegenover elkaar in de rechtbank zitten.

Toch besluit ik contact op te nemen met bewindvoerder Heini, want het kán ondanks alles zijn dat zij moeders bedrijf en bezit veilig kan stellen. Het is daarom goed om kennis te maken in geval zij inderdaad bewindvoerder wordt.
Als ik bel weigert ze echter aan de telefoon te komen. Ze laat me telefonisch afblaffen door een collega. Wat een domme en ronduit droevige vertoning. Helaas geeft dit geen enkel vertrouwen in mevrouw Heini.

Ik ga zelf op zoek naar een bewindvoerder, in geval de rechter tóch bewind wil uitspreken. Het is beter om op alles voorbereid te zijn. 
Ik vind een goede bewindvoerder (voor zover je dat kunt weten) en die ik zal voordragen indien nodig. 

We gaan in verzet tegen de bewind-aanvraag. 
De zitting wordt voorgezeten door rechter K en dient in maart 2021. In de rechtszaal staan overal schermen vanwege de Corona-maatregelen.  Het maakt dat je elkaar niet goed kunt zien en ook niet goed kunt horen. Beoogd bewindvoerder Heini is ook aanwezig. Ze staart me met een boos, rood hoofd aan. Op enig moment tijdens de zitting krijgt ze het woord en beschuldigt ze mij ervan dat ik tegen haar tekeer was gegaan door de telefoon. Hoe is het mogelijk dat ze zoiets verzint, wetende dat ze zelf niet aan de telefoon wilde komen én dat ik tegen helemaal niemand tekeer ben gegaan. 

Dan krijgt Zusje het woord: 
Ze zegt dat het levenstestament niet geldig is, want ik zou dat (samen met de notaris!) hebben opgesteld en ik zou onze ouders hebben gemanipuleerd het te ondertekenen. Mijn mond valt open. Eerst heeft ze meermaals gebruik gemaakt van moeders volmacht én mijn onder-volmacht, en nu beweert ze dat die volmachten ongeldig zijn. 
Dan beschuldigt ze Broer en mij van diefstal. We zouden duizenden euro's hebben verduisterd. Bovendien zou ik haar terroriseren, stalken en bedreigen. Ook zou ik hebben ingebroken in het bedrijfskantoor (waar ik gewoon een sleutel van heb!) en ik zou het hebben doorzocht. Dat alles terwijl zij zelf zo ontzettend hard werkt om het zieltogende bedrijf draaiende te houden! Ze begint zachtjes te snikken (!) van gespeeld verdriet en emotie. Mijn mond valt verder open. Ik snap het niet. Wat maak ik hier nu mee?? Het Zusje waar ik van jongs af aan mee heb gespeeld, dat ik heb geholpen, gesteund en verdedigd. Wat zegt ze nu allemaal over mij? Ten overstaan van een rechter! En waarom??? 

Dat Zusje mijn zorgen over bewindvoering totaal verkeerd heeft opvat, had ik tijdens de mediation niet door, maar tijdens deze rechtszitting vertelt Zusje aan de rechter dat ik in het mediationgesprek "in geuren en kleuren heb verteld dat we haar gaan ontslaan". 
De rechter stelt aanvullende vragen, die Zusje fluisterend beantwoordt, zodat ik het niet kan horen.

Dan vraagt de rechter aan mij of ik die vreselijke dingen inderdaad allemaal heb gedaan? En ik kan alleen maar uitbrengen: "Nee, natuurlijk niet!"
Ik ben flabbergasted. En nu weet ik: dat was ook precies de bedoeling van Zusje. Vol in de aanval om mij zwart te maken en te beschadigen. Zonder één enkel bewijs. Helemaal niets. Met als doel de aandacht van zichzelf afleiden.

Na de zitting belt de rechter met Broer. Hij maakt ook heel duidelijk dat we geen bewindvoerder willen voor moeder, omdat ze dat heeft opgeschreven in haar levenstestament. En omdat wij dat heel goed zelf kunnen. Hij vertelt de rechter dat hij zich grote zorgen maakt over moeders bedrijf, en dat áls er toch een bewindvoerder wordt aangesteld, het een bekwame moet zijn die de onderneming kan beschermen tegen verdere schulden-opbouw. 

Helaas besluit de rechter om het levenstestament terzijde te schuiven. Het zou 'niet uitvoerbaar' zijn, omdat de gezamenlijk-gemachtigde zussen niet door een deur kunnen. 
Zusje heeft bereikt wat ze van plan was: voorkomen dat haar broer en zus inzage krijgen in wat er in het bedrijf gebeurt. 
Het duurt heel lang voordat er een uitspraak komt, maar dan blijkt de rechtbank niet de beoogde Heini, noch de door ons voorgestelde bewindvoerder, maar zélf een bewindvoerder te hebben uitgekozen. Het wordt Bewindvoering HV de Fop. Bewindvoerder de Fop kondigt nota bene op haar website aan: Géén bewind bij ondernemersactiviteiten.  
Waarom stelt de rechtbank bewindvoerder HV de Fop aan die zelf zegt niet geschikt te zijn het bewind te voeren over een bedrijf?? We zullen het nooit te weten komen. Rechter K legt geen verantwoording af voor haar onbegrijpelijke beslissingen. We vermoeden dat de rechtbank niet eens de moeite heeft genomen deze HV de Fop goed te beoordelen op bekwaamheid. Dit is in Nederland een wijdverbreid probleem zal ik later ontdekken. Rechters hebben geen tijd om zich al te lang te verdiepen in dit soort zaken. En élke gek kan bewindvoerder worden, daar blijkt niet heel veel voor nodig te zijn. 
En dat gaan we beleven met deze de Fop. 

Op advies van een ervaringsdeskundige besluit ik moeders laatste beetje spaargeld in bewaring te nemen. Moeder heeft het nodig. Inmiddels heb ik veel contacten en weet ik hoe het er aantoe gaat met bewindvoerders die het niet zo nauw nemen met de rechten van kwetsbare mensen. 
Moeder heeft een ruim inkomen in haar bedrijf, genoeg om alles mee te kunnen betalen. En aangezien de rechter heeft bepaald dat de bewindvoerder daar voortaan voor verantwoordelijk is, zal de Fop een boedelbeschrijving moeten maken. Zij zal ook uitzoeken waarom er geen cent overblijft voor moeder onder het management van Zusje. En uiteraard moet de bewindvoerder een einde maken aan het wanbeleid.

Als de beschikking komt zie ik dat de valse aantijgingen van Zusje erin zijn opgenoemd. Een ieder die deze beschikking in handen krijgt zal kunnen lezen dat Broer en ik niet deugen. We liegen, bedriegen, stelen, stalken, terroriseren en frauderen. Niet dat we daarvoor zijn veroordeeld natuurlijk, maar het staat wél allemaal zwart op wit op papier. 
De eerste die het onder ogen krijgt is bewindvoerder de Fop, op de voet gevolgd door de medewerkers van het verpleeghuis en zo'n beetje iedereen die iets met moeder te maken heeft. Er staat in oa dat Zusje mij heeft beschuldigd van samenspannen met de notaris om moeder dit levenstestament te laten ondertekenen. 
Het feit dat vader een identiek levenstestament heeft ondertekend en dat hij geen man was die zich door wie dan ook liet manipuleren, dat staat er natuurlijk niet in, en daar vraagt ook niemand naar. 
Maar stél dat ik die dingen zou hebben gedaan, áls ik kwaad in de zin zou hebben gehad met het zogenaamd 'door mij opgestelde' levenstestament, zou ik dan Zusje zo'n belangrijke, gelijkwaardige rol hebben toebedeeld? 
Nee. Ik heb moeder niet gemanipuleerd, ik heb niet onder een hoedje gespeeld met de notaris. 
Maar mensen trekken hun conclusies doorgaans snel. En dus lijkt het of we veroordeeld zijn voor deze walgelijke daden, terwijl er feitelijk geen enkele aanwijzing voor is, laat staan enig bewijs, en dat vonnis is helemaal niet geveld. Maar de aantijgingen zijn schadelijk. 

Ja mam ik weet het...  ik ben de oudste... dus ik moet de wijste zijn.... 
want... Zusje heeft kennelijk haar verstand verloren... ??

Zwemmen met de haaien

12   

HV de Fop bewind chronologisch

2021

maart 10

Rechtszitting (rechter K) 

mei 3  
(ruim 8 weken later) 
Uitspraak rechtbank: aanstelling bewindbureau de Fop. 

mei 7
(4 dagen na aanstelling) 
Beschikking op mijn deurmat.
Aangezien ik mantelzorger ben die voor moeder alles regelt en betaalt, stuur ik nog dezelfde dag een email aan bewindkantoor De Fop, met een verzoek tot persoonlijke kennismaking, zodat we daarover kunnen afstemmen. 

mei 10 
(1 week na aanstelling)
E-mail van De Fop: "Ik bel u morgenochtend even op, zodat er een afspraak kan worden ingepland.
Mvg, Linda de Fop."

mei 19 
(18 dagen na aanstelling)
E-mail naar de Fop: "We hadden vorige week een belafspraak. Wellicht een misverstand. Zullen we een nieuwe afspraak inplannen?"

mei 20
(19 dagen na aanstelling)
Ik hoor niets dus ik bel zelf maar naar de Fop. Een collega van haar belooft vandaag nog een belverzoek door te zetten. Ze zegt: "Het komt in orde."

mei 28 
(4 weken na aanstellling) 
Ik bel de rechtbank/bewindbureau voor advies omdat de Fop geen contact opneemt en er verder niets lijkt te gebeuren. 
Reactie rechtbank: Een maand wachten op contact is wel héél erg lang. Probeer het nog een keer, en als je niets hoort meld dit dan schriftelijk aan de rechtbank.

E-mail van mij naar de Fop: "Nogmaals vriendelijk verzoek tot een spoedig kennismakingsgesprek."  

juni 3
(1 maand na aanstelling)
Brief van mij aan de rechtbank: "(...) Het is niet gelukt contact te krijgen met bewindvoerder de Fop. Wij maken ons zorgen over de financien van onze moeder en verzoeken de rechtbank de bewindvoerder aan te sporen contact met ons op te nemen. (...) " 

juni 8
(5 weken na aanstelling)
Ik neem weer initiatief en bel (weer) naar de Fop. 
Linda de Fop neemt op en zegt dat ze niet meer weet dat er een belafspraak was op 12 mei. 
Het blijkt dat zij het dossier nog niet heeft gelezen en nog niets heeft gedaan. Ze zegt dat er sprake was van 'ruis'. 
Afspraak gemaakt voor 10 juni voor inhoudelijke bespreking. 

juni 9 
E-mail van mw de Fop: "Tot mijn verbazing viel er vandaag een klacht op de deurmat inzake mijn functioneren. Ik heb u gisteren telefonisch gesproken over het feit dat er ruis is ontstaan. Ik zal de rechtbank hierover infomeren en verzoeken mij te ontslaan."
De rechtbank heeft mijn brief (de brief die de rechtbank zélf mij adviseerde te sturen) dus simpelweg doorgestuuurd naar de Fop. Het was geen klacht, het was een verzoek aan de rechtbank om de bewindvoerder aan te sporen contact met ons op te nemen, in het belang van moeder. 

juni 14 
(6 weken na aanstelling) 
Ik bel naar de rechtbank. Er blijkt nog niets bekend te zijn bij de rechtbank over een ontslagaanvraag van de Fop. 
We moeten wachten tot de Fop de rechtbank inlicht. En intussen gebeurt er niets. 

juni 19 
(7 weken na aanstelling) 
Op advies van onze advocaat schrijven we de rechtbank: 
"Wegens gewichtige redenen verzoeken we het ontslag van bewindvoerder de Fop, op grond van art. 1:448 lid 2 BW. Wij maken ons grote zorgen over de belangen van onze moeder, waarover het bewind is uitgesproken en verzoeken de rechtbank om met spoed een nieuwe bewindvoerder aan te stellen. De situatie is urgent.
Wij verzoeken Beijne Bewindvoering aan te stellen, desnoods als voorlopige voorziening, het is een bedrijf met veel ervaring en gedegen kennis. Onze moeder is eigenaar van een eenmanszaak.
Mocht de rechter hier niet voor kiezen, verzoeken we dringend zo snel mogelijk een bekwame bewindvoerder aan te stellen."

juni 26 
(8 weken na aanstelling) 
De rechtbank stuurt (per post) het ontslagverzoek van de Fop, ter beoordeling door naar... onze moeder. 

juni 27 
Ik schrijf de rechtbank: "Onze moeder heeft dementie en is niet in staat haar post te lezen of beslissingen te nemen. 
Wij zijn het eens met het ontslag van bewindvoerder de Fop. (...) 
Wij maken ons grote zorgen over de eenmanszaak van onze moeder,  die gerund wordt door Zusje. Zij is van mening dat de eenmanszaak niet onder het bewind valt en zij gedraagt zich daar ook naar. (...) " 

juli 14 
(10 weken na aanstelling)
Brief van de rechtbank naar mijn huisadres. We krijgen opdracht zelf, binnen 4 weken, een nieuwe bewindvoerder te vinden. 
Ik bel onmiddelijk naar bewindvoerder Beijne, die ik al eerder had voorgedragen bij de rechtbank. Helaas zit Beijne ziek thuis en is langdurig niet in staat te werken. 

juli 23
(12 weken na aanstelling)
De Fop blokkeert moeders prive-rekening. Ik kan niets meer voor moeder kopen of betalen. 

juli 27 
E-mail van het verpleeghuis: ze hebben de beschikking ontvangen. Tevens de mededeling dat het verpleeghuis alle post voor moeder zal doorsturen naar De Fop op diens verzoek. Ik bel de rechtbank hierover. Juridisch mag een bewindvoerder geen post opvragen bij derden. Een bewindvoerder moet zélf aan de slag om relevante bedrijven en instellingen te verwittigen over het bewind. Met persoonlijke post heeft een bewindvoerder niets te maken!
Ik breng dit over naar het verpleeghuis, maar de afdelingsmanager waar moeder woont, zegt dat hij tóch alle post naar de bewindvoerder zal sturen, gewoon omdat de Fop dat wil. De manager interesseert het niet wat de wet voorschrijft. Hij doet wat de bewindvoerder wil. 
Die dag heb ik een gesprek met een aanbevolen bewindvoerder. Pierre. Hij wil het bewind op zich nemen. Ik mag hem voordragen bij de rechtbank. Hij zegt zelf ook contact op te nemen met de rechtbank en tevens met de Fop, zodat de overdracht zo snel mogelijk geregeld kan zijn. 

juli 28
(de volgende dag) 
Pierre stuurt mij bericht dat Linda de Fop bewindvoering haar ontslag weer heeft ingetrokken en tóch het bewind over moeder oppakt. 
Daar hebben Broer en ik geen enkel bericht van ontvangen, noch van De Fop, noch van de rechtbank. Dus ik stuur een brief naar de rechtbank met het verzoek om Pierre aan te stellen als bewindvoerder. 

aug 9
(ruim 3 maanden na aanstelling de Fop)
Van de rechtbank geen reactie. 
Bewindvoerder de Fop heeft nog steeds geen contact met mij gemaakt. Ik betaal nog steeds alles voor moeder.

aug 16
We verzoeken de rechtbank om het ontslag van De Fop, wegens niet functioneren. 

Moeder krijgt al enige jaren bezoek van een aantal gezelschapsdames die via Sara, een professioneel bedrijf, tegen een overeengekomen vergoeding met haar gaan wandelen. Moeder is een buitenmens, maar het verpleeghuis houdt haar voornamelijk binnnen. Ik wandel zelf vaak met haar, maar ik kan dat niet iedere dag, dus we hebben Sara ingeschakeld. 
Ik stuur de rekening door naar De Fop, die nu immers als enige toegang heeft tot moeders prive rekening. 

aug 27 
Een aanmaning van Sara. Sara waarschuwt dat de dienstverlening zal stoppen als de rekening niet voor het einde van de maand betaald wordt. Niet eerder is dit gebeurd zolang ik zelf moeders facturen betaalde. Ik stuur de aanmaning door naar De Fop. Tevens stuur ik Linda de Fop een lijstje van overige door mij voorgeschoten kosten, zoals bijvoorbeeld de kapper en de pedicure. 
Automatisch e-mail antwoord van De Fop: 'Wij zullen uw mail binnen drie werkdagen in behandeling nemen.'
Maar dat gebeurt niet. 
Sara beeindigt de dienstverlening per direct. Moeder wordt dan niet meer door Sara mee uit wandelen genomen. Het is het mooiste weer van de wereld en moeder kan niet meer naar buiten omdat de bewindvoerder te laks is de rekening te betalen. 
Ik betaal Sara zelf. Mijn moeder mag niet de dupe worden van de onwil van bewindvoerder de Fop. 

sept 14
Ik stuur de factuur wederom naar De Fop, en vraag haar met klem deze te betalen.

sept 15
(4 maanden en 2 weken na aanstelling)
Zitting in de rechtbank mbt het ontslag van De Fop en tevens aanstelling van nieuwe bewindvoerder Pierre. 
De rechter maakt excuus voor de fout van de rechtbank: terwijl wij van de rechter opdracht hadden gekregen een nieuwe bewindvoerder te vinden, had De Fop besloten het bewind tóch op te pakken. Dat is niet met ons gecommuniceerd. Rechter K zegt 'sorry'.  Tjonge... wat moeten we met 'sorry' rechter K? 
Ze zou de belangen van onze moeder moeten beschermen. 
Voorts constateert de rechter dat De Fop haar plichten als bewindvoerder heeft verzuimd. Er is na ruim 4 maanden geen boedelbeschrijving opgesteld en facturen worden niet betaald. Onze klacht is daarom gegrond.  De Fop glimlacht lief en mompelt dat het allemaal 'erg ingewikkeld' is. Een duidelijke reden of zelfs maar een excuus komt niet over haar lippen. 
De rechter zegt: Ik geef u nog drie maanden. U moet vóór 6 dec een degelijke boedelbeschrijving inleveren. 
Sjonge jonge rechter K! Ziet ze niet dat onze moeder de dupe is van dit armoedig amateurisme dat De Fop heet? Ik heb geen woorden voor deze puinhoop.
Bewindvoerder de Fop en Zusje lopen gezellig kletsend gezamenlijk het gerechtsgebouw uit. Het is duidelijk dat zij elkaar vaker hebben ontmoet en gesproken. Mogelijk heeft Zusje de Fop overgehaald haar ontslag in te trekken. Zo lang de Fop haar werk niet naar behoren doet kan Zusje ongehinderd haar gang blijven gaan in moeders bedrijf. 

Er gebeurt gedurende 3 maanden weer niets. Het is wachten wachten wachten. Ik probeer zo goed als het kan de onkosten voor moeder in goede banen te leiden. Dat is erg lastig want de post bereikt mij niet meer en de bewindvoerder communiceert nog steeds niet met me. 

sept 23

Ik verzoek de Fop wederom de rekeningen van Sara en anderen te betalen. En nogmaals verzoek ik haar contact met mij op te nemen om afspraken te maken. In het belang van moeder.
De Fop stuurt een email terug alsof haar neus bloedt. Ze vermeldt dat de facturen pas eind van de maand zullen worden betaald, maar geen enkel voorstel om tot een werkbare oplossing te komen.

sept 27 (5 maanden na aanstelling)

Ik mail de Fop en vraag haar waarom de factuur van de kapper slechts voor de helft is betaald? Ook de door mij voorgeschoten kosten zijn niet overgemaakt. Tevens vraag ik haar voor de zoveelste keer aan moeder leefgeld ter beschikking te stellen, zodat ik niet élk bonnetje van élke banaan hoef te declareren. Iedereen die onder bewind staat heeft recht op leefgeld, om naar eigen inzicht te kopen wat je nodig hebt voor dagelijkse dingetjes. Bijvoorbeeld fruit, tandpasta en shampoo. Alles waar het verpleeghuis niet voor zorgt. 

Dit is niet de eerste keer dat ik de Fop verzoek leefgeld beschikbaar te stellen. Moeder heeft immers AOW én een inkomen uit haar bedrijf. De Fop reageert niet.
Heel veel later zal ik ontdekken dat de Fop wel een leefgeldrekening heeft geopend in moeders naam, maar daar zo lang het bewind duurde nooit geld op heeft gestort. Behalve om de bankkosten van de rekening zélf te betalen. Het is van een amateurisme dat zich niet laat beschrijven. Boeit het de Fop gewoon niet? Als ze zélf haar eigen salaris maar op tijd kan uitkeren van moeders AOW. Op de vraag over moeders inkomen of financien komt nooit een reactie.

Zwemmen met nóg meer haaien

13

Bewindvoerder én mentor

2021

22 sept 

Ik heb een afspraak met de manager en de 'maatschappelijk werkster'(*) van het verpleeghuis om de problemen rondom de bewindvoerder en de post te bespreken. 
Als ik binnenstap blijkt er ook een jonge psycholoog bij het gesprek aanwezig te zijn. Ik begrijp niet goed waarom, maar heb er ook geen bezwaar tegen. Het zal wel duidelijk worden wat de reden hiervan is? 
Helemaal volgens het boekje over 'slecht nieuws gesprekken' verliest de manager geen tijd en valt meteen met de deur in huis: 

Het verpleeghuis heeft een mentor aangevraagd voor moeder! 

Voor wie er niet in thuis is: een bewindvoerder gaat over de financien, een mentor gaat over de persoon en neemt oa zorgbeslissingen. Een mentor vervangt hiermee de natuurlijke vertegenwoordigers, zoals bijv familie. In dit geval vervangt de mentor ONS, moeders kinderen. De kinderen die moeder heeft aangewezen in haar levenstestament. 
Wij worden volledig buiten spel gezet. 
Door volkomen vreemden. 
Door mensen die dénken beter te weten wat goed is voor een vrouw die ze nauwelijks kennen en uberhaupt nooit gekend hebben tijdens haar gezonde leven. Mensen die niets weten van haar achtergrond, haar gewoontes, haar vreugdes en haar angsten. 
Mensen die... niet eens bereid zijn iets simpels als haar eetgewoontes te respecteren. 
Hoe gaan deze mensen zorgbeslissingen nemen voor onze moeder?? 
Ik ben in shock.

 De bewindvoerder en de daarmee samenhangende problemen worden in het geheel niet besproken. Die doen er voor hen niet meer toe, want van nu af aan hebben ze niets meer met mijn bezwaren te maken, want de stem (en goedkeuring) van de mentor vervangt alles wat wij vinden/willen/verlangen. 
Ik, dochter die bijna dagelijks bij moeder is, die álles voor haar regelt en de stem is die moeder zelf niet meer heeft, word met één simpel eenzijdig besluit aan de kant geschoven. Er is geen enkel gesprek hierover geweest, geen waarschuwing, geen enkel overleg met moeders kinderen, geen enkel protocol is gevolgd. Dit is op een regenachtige dag besloten door de arrogante manager, de verpleeghuis-arts-in-opleiding, en de al weken zwijgzame 'maatschappelijk werkster'. Ze  hebben ook besloten wélke mentor het wordt. De familie heeft geen enkele inspraak hierin. 

Er wordt nog gesproken over Zusje, die met regelmaat stennis schopt omdat ze de corona-maatregelen weigert te respecteren en hoe dit leidt tot problemen in het verpleeghuis; over haar bezwaren tegen de pijnstillende medicatie die moeder krijgt; over haar wens om moeder te verhuizen; etc etc. Allemaal dingen waar Broer en ik het óók niet mee eens zijn. Wij vinden immers ook dat het gedrag van Zusje bizar en schadelijk is. Maar waarom worden wij dan over een kam geschoren ook buitenspel gezet??

Het wordt me zwart voor de ogen, ik kan niet meer 'normaal' reageren. En achteraf... véél later... begrijp ik waarom die psycholoog erbij is. Een psycholoog (naar later zal blijken) -in-opleiding! Een jongeman die met ogen als schoteltjes naar me zit te staaaren en he-le-maal niets zegt gedurende het hele surrealistische 'gesprek'. 

(*) 'maatschappelijk werkster' in aanhalingstekens. De titel doet vermoeden dat zij er is voor de bewoners, maar dát soort maatschappelijk werk deed ze niet. Ze deed geen onderzoek en stelde geen vragen, ze had een overduidelijk doel en dat was uitsluitend de belangen van het verpleeghuis behartigen.
Hetzelfde geldt voor de manager van het verpleeghuis. 
Dit is de constructie: het huis is slechts één locatie van een grote zorgaanbieder. De zorgaanbieder heeft een 'raad van bestuur' bestaande uit één man en zijn volgzame bestuurssecretaris. 
Onder de RvB (die ene man dus) staan de directeuren. Bijvoorbeeld een directeur-verpleeghuiszorg, die (ook) wegens vrees voor zijn baan volgzaam is aan de RvB. 
Onder de directeur-zorg is er per locatie een manager. Soms heeft een manager twee locaties onder zich. De managers spelen constant stoelendans omdat er veel gekonkel en angst heerst. Uit zorg voor eigen hagje doen de managers precies wat van hen verwacht wordt. Niemand durft op te staan tegen de grote baas: de éénkoppige raad-van-bestuur. 
Degene die dat wél doet kan rekenen op een overplaatsing, óf het verzoek een 'nieuwe uitdaging' elders te zoeken. 

Meer hierover onder hoofdstuk 'ZORG'

14 

Zwemmen met de haaien en dansen met hyena's

In augustus 2005 kopen Zusje en Zwager een groot huis dat ze niet kunnen betalen.
Van de koopsom is hun eigen inleg ca 13% en voor de rest nemen ze een hypotheek van de bank.
Vijf jaar later begint het rente-betalen danig te vervelen. En bovendien kost een groot huis op een groot perceel nou eenmaal heel veel geld in onderhoud en andere lasten.
In 2010, midden in de financiele crisis, wordt duidelijk dat ze op veel te grote voet leven. Maar onze ouders schieten hen gelukkig te hulp.
Vergeet niet: we gaan allemaal goed met elkaar om in die jaren en er is groot onderling vertrouwen.
Het wordt besloten in de familie dat het voordeliger is als Zusje en Zwager het spaargeld van onze ouders lenen, en aan hén de rente betalen die anders bij de bank terecht komt. Op deze manier snijdt het mes aan twee kanten: Zusje en Zwager betalen aan onze ouders minder rente dan aan de bank, en onze ouders op hun beurt krijgen meer rente voor hun spaargeld dan bij de bank. Win-win.

Er wordt een document opgesteld met als titel 'Hypothecaire Lening' en op het document staan de afspraken omschreven, waaronder de afgesproken gunstige rente. Het wordt ondertekend door onze ouders en door Zusje&Zwager.
Twee jaar later, in 2012 waarschuwt vaders accountant dat deze overeenkomst geen stand kan houden omdat de fiscus een lagere hypotheek-rente niet zal accepteren. Het verschil in rente zal worden gezien als 'gift' wat Zusje&Zwager alsnog veel geld zal kosten aan schenkbelasting.
Daarom wordt er een nieuw contract opgesteld en ondertekend met een reele, door de fiscus goedgekeurde rente. Feitelijk dezelfde rente als bij de bank. Dit betekent helaas wel dat het voordeel voor Zusje&Zwager geheel teniet wordt gedaan.
Onze ouders zijn de beroerdste niet en spreken met Zusje af dat zij een deel van de rente op een gunstige manier terug krijgt. Wij vinden het ook prima, het is haar gegund.

Weer twee jaar later, het is nu januari 2014, besluiten onze ouders een deel van hun spaargeld te schenken aan hun kinderen. Voor Zusje is dat een gedeeltelijke kwijtschelding van haar hypothecaire lening; voor Broer gelden specifieke regels omdat hij in het buitenland woont; en ik zal het bedrag op een later moment geschonken krijgen, aangezien er nu onvoldoende liquide middelen voorhanden zijn. Het geld zit immers vast in het huis van Zusje.
Zusje stelt documenten op met de nieuwe afspraken. Alles is transparant en alles wordt ondertekend.
In april van 2014 doet Zusje nog een kleine afbetaling van haar lening, en dan is zij nog 74% schuldig van het in 2010 geleende bedrag voor haar huis.

Het wordt 2015. In moeders bedrijf waar ik ook werk is inmiddels de spanning te snijden. Ik weet niet wat er precies aan de hand is, maar Zusje en vader hebben continu ruzie. Het gaat over het bedrijf, waarin verlies geleden wordt, maar het gaat ook over andere dingen. Ze bespreekt de financien van het bedrijf met de 'accountant' zónder vader erbij te betrekken, wat voorheen wel altijd zo was. Dat er geen 'accountant' meer is, maar gewoon een boekhoudster, weet vader misschien wel of misschien niet. Wordt hij er daarom niet meer in betrokken? Wellicht zou hij het niet eens zijn met de administratie?
Zusje is woest wanneer vader post van de (zakelijke) bankrekening of van de belastingdienst leest. Ze gedraagt zich alsof het bedrijf van haar is en onze ouders er niets mee te maken hebben. Vader heeft vanaf het allereerste begin een grote rol gespeeld in moeders bedrijf. Moeder heeft altijd op hem vertrouwd betreffende dit soort zaken, het is heel gewoon dat vader zich ermee bemoeit. Maar de manier waarop hij nu geweerd wordt is ronduit vijandig.

Zusje is bovenmatig geinteresseerd geraakt in spiritisme en besteedt er veel tijd aan. Ze neemt 'mediumschap-lessen' bij een peperdure 'college' in het buitenland, ze leert daar contact leggen met de doden, zegt ze. Als ze op cursus is neem ik een deel van haar taken over in het bedrijf, maar het is niet meer zoals vroeger toen alles transparant was. Mijn werkzaamheden zijn nu veel eenvoudiger met weinig verantwoordelijkheid, eigenlijk alleen de dagelijks terugkomende simpele klusjes. 
Als Zusje weer terug is wordt langzamerhand duidelijk dat ook aan mij heel veel niét wordt verteld. Het dieptepunt is wanneer ik merk dat ik niet op de hoogte ben van een tamelijk grote verandering in het bedrijf, waarvoor we nota bene samen al het voorwerk hebben gedaan. Ze antwoordt: Ik kan niet alles met iedereen bespreken! Alsof ik 'iedereen' ben, en niet haar Zus, die haar altijd heeft gesteund.

Haar kille gedrag maakt mijn werk heel onplezierig. Ik nodig haar meermaals uit om erover te praten, maar ze zegt dan dat er niets is om over te praten. Ook Zwager is afstandelijk, soms ronduit onvriendelijk tegen me en hij gaat vragen uit de weg.
Vele maanden later besluit ik mijn baan in moeders bedrijf te beeindigen. En dat is kennelijk precies wat Zusje hoopte, te oordelen naar haar reactie: "Goed besluit, het wérkt gewoon niet, het wérkt gewoon niet!" Vreemd dat het 15 jaar prima werkte en nu opeens niet meer, probeer ik te zeggen, maar ze loopt weg van elk gesprek, en verdere uitleg geeft ze niet.

Doordat ik geen toegang meer heb tot de zakelijke administratie, weet ik ook niet of er iets geks mee gebeurt. Immers ik ben nog steeds in de waan dat er een beëdigd accountant is die de boekhouding controleert en zich aan regels en wetten houdt.

Ondanks alles zijn we nog wel 'on speaking terms', hoewel het niet meer is zoals vroeger, en gesprekken gaan sowieso nooit over de zaak.
Op een dag in 2016 vertelt ze me dat ze haar hypotheek toch weer gaat overhevelen naar de bank. Ze zegt dat ze vaders 'gezeur over de rente' zat is.

Als vader overlijdt in 2017 neemt Zusje zijn boekhouding mee. Moeder is kort daarvoor opgenomen in een verpleeghuis. Ik heb mijn handen de afgelopen jaren vol gehad aan mantelzorgen voor beide ouders en nu heb ik een dagtaak aan moeder, die vreselijk eenzaam en ongelukkig is in het tehuis.
Zusje 'regelt' de afwikkeling en verdeling van vaders nalatenschap samen met haar boekhoudster. Maar er wordt geen boedelbeschrijving van vaders nalatenschap opgesteld. En wij vragen er niet naar. Achteraf kan je zeggen dat dat stom van ons was, maar ... is het echt 'stom' als je je Zusje vertrouwt?? Is dat stom? Of mag je verwachten dat je Zusje eerlijk tegen je is?
Als het huis van vader in 2020 verkocht wordt, belooft Zusje dat het uitstaande tegoed uit 2014 eerst aan mij zal worden afgelost, maar als het puntje bij het paaltje komt zegt ze tegen de notaris dat ze daar nog 'over wil nadenken' en een 'deskundige' heeft gevraagd ernaar te kijken. Nu kun je eigenlijk wel zeggen dat ik stom was, want ik vertrouwde haar nog steeds. Terwijl zij helemaal niets te zeggen heeft over de ondertekende beloftes tussen mijn ouders en mij. Toch kan zij dit dwarsbomen omdat er na vaders overlijden geen boedelbeschrijving is gemaakt. Tja, wist je maar alles van te voren....

Als moeder overlijdt in 2022 -we zijn dan al lang niet meer on speaking terms met Zusje- ontdekken we dat ze helemaal geen hypotheek heeft op haar huis. En de lening uit 2010 is niet terug betaald op de bankrekening van onze ouders. Dus waar is hun spaargeld gebleven??
Er zijn door Zusje wel enkele stortingen gedaan in moeders bedrijf, maar de lening voor haar huis had niets met het bedrijf te maken, het was een lening van onze ouders privé, voor de helft van moeder en de helft van vader.
Als er in augustus 2022 een vereffenaar is aangesteld heeft Zusje een mooi verhaal voor hem klaar: ze heeft de hele lening afbetaald door het in het bedrijf te storten. En tegelijkertijd is haar huis hypotheekvrij, én ze heeft een gigantische vordering opgebouwd in het bedrijf. Zij is zelf de grootste schuldeiser geworden van deze nalatenschap! Geen wonder dat ze een vereffenaar wilde, ze wist wel dat ze nooit weg zou komen met dit bedrog als wij de erfenis zelf zouden afwikkelen.
Maar vereffenaar AD neemt alles voor lief, hij is úren, dágen, máánden bezig met berekenen en puzzelen en memo's schrijven, zonder Broer en mij serieus te horen. Hij neemt alles over wat Zusje en haar boekhoudster hem voorkauwen. Waarheidsvinding is niet belangrijk voor een vereffenaar, hij heeft al dollartekens in zijn ogen. Hoe langer hij bezig is hoe beter het voor hem is á 252 p/u ex btw. En dat hij daarbij Broer en mij ernstig tekort doet, is van ondergeschikt belang.

Twee jaar is vereffenaar AD druk geweest met de vereffening. Er is door hem geen kloppende boedelbeschrijving opgesteld.Na hem komt vereffenaar nummer twee, die na anderhalf jaar óók geen boedelbeschrijving produceert... 

Wordt vervolgd / under construction.....